Van plastic tot polycarbonaat

Het lijkt het toverwoord van de afgelopen tijd te zijn geworden in de telecomwereld: polycarbonaat. Sinds de Nokia Lumia 800 op de markt is, is iedereen gek van polycarbonaat. Prima, wat in dat toestel was het gewoon erg goed verwerkt waardoor de bouw ook erg goed was. Hetzelfde deed HTC met de One X, maar toen Samsung’s Galaxy S III op de markt kwam gebeurde er iets raars.

Zoals je misschien gelezen hebt, was ik in onze review van de Galaxy S III niet zo tevreden over de bouwkwaliteit. Veel andere telecomjournalisten wereldwijd waren dat niet met mij eens. Kan gebeuren natuurlijk, daar is verder niets mis mee.

Maar over de argumenten die soms aangedragen werden, was ik toch wel een beetje verbaasd. De S III is ook van polycarbonaat, dus net zo stevig als de Nokia Lumia 800, Nokia Lumia 900 en HTC One X. Ok, die toestellen zijn allen van polycarbonaat en ook allen erg stevig, zo schreef ik ook in mijn reviews. Over de Lumia 800 zei ik bijvoorbeeld “Maar het is zeker ook de unibody van polycarbonaat die het toestel speciaal maakt,” over de One X ging ik verder: “(…)heeft een mooi gebogen scherm en is tevens van een nieuw materiaal gemaakt. De One X heeft namelijk een unibody van polycarbonaat, een stevig soort plastic.”

Dat laatste wil ik echter even nuanceren. Dat ‘nieuwe materiaal’ is dat namelijk helemaal niet. Niet alleen de bovengenoemde toestellen en nu dus de Galaxy S III gebruiken polycarbonaat, dat geldt voor bijna iedere telefoon. Trek maar eens de batterijklep van de telefoon die je nu in je zak hebt zitten of waar je dit misschien wel op aan het lezen bent. Grote kans dat er ergens ‘PC’ in de binnenkant van die klep staat. Polycarbonaat, dus.

Daarbij wil ik meteen maar even een klein beetje dieper ingaan op wat polycarbonaat nou eigenlijk is. Het is één van de meestgebruikte plastics. Daarvan worden niet alleen telefoons, maar ook bijvoorbeeld ijshockeyhelmen, cd’s of verpakkingen gemaakt. Een erg veelzijdig goedje dus. Polycarbonaat is overigens niet eens een enkel materiaal. Het zegt alleen iets over de kunststofketens die in de stof gebruikt worden. Kunststoffen worden over het algemeen gevuld met vulmiddelen om de eigenschappen te verbeteren en de prijs omlaag te krijgen. Dus het ene polycarbonaat hoeft niet eens het andere te zijn. Overigens vraag ik me af of daar nou zo heel veel verschillen in zitten tussen de verschillende telefoons.

Een ander voordeel van PC is dat het niet geverfd wordt na het spuitgieten, maar met kleurstof en al in een vormpje gespoten wordt. Als je een krasje krijgt, iets dat zelfs vrij snel kan gebeuren in polycarbonaat, dan zie je dat dus nauwelijks omdat je gewoon dezelfde kleur plastic eronder hebt. Tenzij je natuurlijk, zoals Samsung bij de S III, een of andere vieze vingerafdrukaantrekkende glanzende coating over het materiaal legt. Zodra die glanzende coating weg is door een krasje, hou je het matte plastic over. En daar wordt je telefoon niet mooier van.

Hoe dan ook, zoals in de hierboven aangehaalde quotes duidelijk wordt, ben ook ik deels in de truc van het polycarbonaat getrapt. Niet omdat ik niet wist dat dat geen erg spannend materiaal was, dat heb ik ook gezegd in de hierboven aangehaalde reviews. Maar wel omdat de unibody’s van de toestellen gewoon erg goed voelden en uitgewerkt waren. Wist ik veel dat alle andere telefoons ook van PC gemaakt werden.

Met mij wist de rest van de wereld dat ook niet. Daar heeft Samsung handig gebruik van gemaakt, door zijdelings te vermelden dat ook de Galaxy S III van polycarbonaat gemaakt is. En ja hoor, de hele wereld kwam meteen klaar over het feit dat ook Samsung dit nieuwe wondermateriaal in gebruik heeft genomen. Maar stiekem is polycarbonaat alleen marketingtechnisch een wondermateriaal.

Nou wil ik niet zeggen dat mijn mening over de slechte bouwkwaliteit van de Galaxy S III nou per se waar is. Een ieder is natuurlijk vrij om daarover te denken wat hij wil. Maar draag dan niet als argument aan dat hij van polycarbonaat is. Ik durf te weden dat iedere techjournalist die dat gezegd heeft de afgelopen paar jaar ten minste één toestel dat ook van PC gemaakt was om zijn bouwkwaliteit bekritiseerd of misschien zelfs wel afgekraakt heeft.

Dat gezegd hebbende hoop ik dat fabrikanten lekker doorgaan met toestellen van polycarbonaat maken, zeker als het zo goed is uitgevoerd als bij de Lumia 800 of One X. Maar laten we met zijn allen alsjeblieft niet een toestel direct de hemel in prijzen omdat die twee magische letters ‘PC’ erop aangebracht zijn. Het is maar een simpel plastic.

Nokia Lumia 900 MWC 2012

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Gwystyl -

    Welkom in de wondere wereld van de polymeerchemie :).
    Op dezelfde manier kan je al die mensen die geilen op carbon materialen weer met beide beentjes op de grond zetten. Carbon is namelijk koolstof, en ik heb nog niemand horen beweren dat zijn Norit pilletje zoveel lichter en sterker is dan ….. Het gebruikte materiaal is carbonfiber, en het verkrijgt zijn sterkte meestal door een heel specifiek productieproces in combinatie met andere materialen.

    Ook aluminium (ook zo'n mooi sterk en licht materiaal) is van zichzelf heel zacht, maar kan in combinatie met bijvoorbeeld magnesium op een bepaalde manier behandeld worden zodat het licht én sterk is.

    En dan nog een mooi marketingverhaaltje: de unibody. De naam suggereert een behuizing uit één stuk, maar alle unibody toestellen hebben nog klepjes en dingetjes die er echt wel af kunnen. Vaak is dit zelfs nodig om de ontvangst een beetje acceptabel te houden.

    Marketing is een mooi ding, en zowel HTC als Samsung en Apple maken daar handig gebruik van.

Telekoopwijzer uitgelicht

Telekoopwijzer: Dit zijn de beste smartphones voor de feestdagen lees verder

WANT is op zoek naar een nieuwe redactiestagiaire! lees verder

Telekoopwijzer september staat klaar lees verder

telekoopwijzer

Telekoopwijzer juli staat klaar lees verder

telekoopwijzer

Telekoopwijzer juni staat klaar lees verder

Telekoopwijzer mei staat klaar lees verder

Volg ons via

Nieuwsbrief

Want.nl is een samenwerking tussen Wayne Parker Kent en Qontent Matters