LocoRoco Hi

LocoRoco is een van de populairste spellen op Sony’s PSP en toonde dat de PSP ook geschikt is voor kleurrijkere spellen dan de vele racegames en shooters die destijds (en nu nog) op dit apparaatje verschenen. Sony’s besluit om dit spel ook op het mobiele Java platform uit te brengen was dan ook niet gek. Maar doet deze game de serie eer aan?

LocoRocoLocoRoco is een unieke serie die bekend staat om zijn vrolijke kleuren en unieke gameplay. Met een fel gekleurd balletje rol je door een heuvelachtige planeet, die geteisterd wordt door een aanval van kwaadaardige Mojas. Aan jou de taak de Mojas te stoppen, samen met LocoRoco en zijn vriendjes de Miu Miu. Om hem te kunnen verslaan, zul je je eerst een weg moeten banen door de kleurrijke en heuvelachtige speelvelden, die bezaaid zijn met de vreemdste vruchten.

Op de PSP gebeurde het voortbewegen simpelweg door het indrukken van knoppen. Ook in de java-versie is deze besturing gebleven, maar het is de vraag of dit met de andere knopindeling zo lekker werkt.

De muziek zal je misschien bekent in de oren klinken, Sony heeft namelijk bekende melodieën in het spel verwerkt. Ook de graphics laten je al gelijk zien dat het hier om een vrolijk spel gaat, die als voornaamste doel ‘vermaken’ heeft. Je kunt je wel voorstellen dat een vrolijk spel als deze, in combinatie met een geweldige gameplay, weleens een geweldige game zou kunnen zijn.

Helaas is het vaak zo dat de games die er het beste uitzien vaak teleur stellen. Series als Need for Speed, verbergen hun zwakke gameplay vaak onder graphics en geluid van het hoogste niveau. Krijg nou niet gelijk een slecht gevoel, deze game toont ons namelijk het tegengestelde.

locoroco header

 

Ondanks de huidige technische ontwikkelingen die vaak in games geïmplementeerd worden, bijvoorbeeld bewegingssensoren en touchscreens, heeft deze game geen high-tech besturingsmogelijkheden. Geen wild gezwaai met je mobieltje dus, nee, het balletje rolt door het indrukken van de ‘ouderwetse’ knopjes of een van de twee pijlen onder aan het scherm, mocht je de touchscreen versie hebben.

Het bovenstaande is misschien jammer en ook wij konden er eerst geen genoegen mee nemen. Met een accellerometer had dit spel misschien zelfs beter uitgepakt, maar als je eenmaal het eerste level doorgerold bent, vergeet je al je teleurstellingen op het gebied van besturing en leer je al gauw om te gaan met het gekozen besturingsmechanisme.

De wereld waar je je in begeeft is afwisselend, maar bovenal kleurrijk. Het gele balletje spat van de felgekleurde achtergronden af en tovert gelijk een lach op je gezicht. Als er dan eens een duister en obscuur level tussen zit, maakt de gele kleur van het hoofdpersonage dit helemaal goed. Ook de op het eerste gezicht saaie heuvels waar je LocoRoco over voort beweegt zijn enorm afwisselend, met zaken als windvlagen die je de lucht induwen en rotsblokken om door heen te beuken, valt er heel wat plezier te beleven.

loco1 loco2 loco3 

Een spel kan natuurlijk geen spel zijn, als er geen ‘slechterikken’ zijn, die op je zuur verdiende punten uit zijn. In dit spel is deze rol weggelegd voor de kwade Mojas. Verwacht nu geen afschrijselijke wezens, want eng zijn ze absoluut niet, brute kracht kennen ze wel. Wanneer je een Moja tegenkomt, kan je hem maar beter ontwijken, net zo als bij Mario sterft onze gele vriend namelijk bij de eerste de beste aanraking met een van zijn vijanden.

Naast deze rondstuiterende vijanden, zijn de heuvels ook nog eens bezaaid met de sappigste vruchten, het lievelingskostje van LocoRoco. Wanneer de gele stuiterbal hier een hap van neemt, groeit zijn lichaamsomvang. Natuurlijk levert het volproppen van je personage, ook gewoon de klassieke punten op. Terwijl Nintendo ons dus fit wil houden met spellen als Wii Fit, laat Sony ons zien dat een dikke buik ook best handig kan zijn en helemaal niet lelijk staat.

Als je uiteindelijk met je dikke buik bij een smalle opening komt, zit je natuurlijk in de problemen, want hoe kom je hier nu voorbij? Vrees niet! Je LocoRoco kan zich zonder moeite opsplitsen in meerdere kleine gele vriendjes die zich achter elkaar of met zijn allen tegelijk door de smalle opening kunnen wringen.

Maar aan dit alles zit helaas ook een keerzijde. Het spel is niet bepaald ‘moeilijk’ te noemen. Je vliegt zo door de levels heen en vijanden zijn eerder leuke toevoegingen aan de omgeving, dan echte obstakels. Wellicht dat dit niet voor iedereen een probleem zal zijn, maar voor de hardcore-gamer is er toch echt te weinig uitdaging, die kan zijn geld misschien beter in een andere game steken.

Het beeld van LocoRoco straalt. De 2d graphics zijn enorm goed voor een J2me-spel. Verwacht geen PSP-kwaliteit, al komt het hier toch aardig dicht bij in de buurt. Helaas zijn de omgevingen soms wel een beetje eentoning, maar als je je hier overheen kan zetten, rol je rond in een wereld die wel een droomwereld lijkt te zijn.

LocoRoco Big 

De vrolijke muziekjes die op de achtergrond klinken hebben ook een toegevoegde waarde. Wellicht dat echte muziekkenners sommige van de melodietjes wel zullen kennen en stiekem lijken ze wel verdacht veel op de vrolijke deuntjes van andere games, zoals het muziekje dat in de populaire pokemon spellen, in het pokemon center te horen is. Ook hier geld, geen PSP-kwaliteit, maar in tegenstelling tot de graphics, komt het geluid helemaal niet in de buurt van die van zijn grote broer. Zeker omdat er tegenwoordig veel telefoons zijn die over een mp3-speler beschikken en dus bewezen hebben dat ze geluid van hogere kwaliteit aankunnen.

Onze review score

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Eelkonio -

    Is dit nou een review? Volgens mij heeft dhr. Geleijns niet eens het spel gespeeld op een handset?

    Laat ik het eens wat beter proberen…

    Ik heb het spel net aangeschaft en kan vertellen dat het op mijn Samsung Pixon M8800 qua graphics en geluid leuk draait. Het oogt leuk, alles loopt soepeltjes maar de bediening via het cijfer-toetsenbord -zoals in het spel wordt beschreven- zuigt aan alle kanten. Maar er is licht aan de horizon.

    De Pixon is een touch-screen zonder toetsenbord. Dat houdt in dat je onderaan een soort nep-toetsenbord geprojecteerd krijgt waarmee je alles kan besturen. Helaas is de indeling van de toetsen als volgt:
    12345*
    67890# OK
    Het is dus erg vervelend spelen met het numerieke "toetsenbord".

    Daarentegen is de pijltjes bediening wel prettiger. Je kan daarnaartoe switchen en daarmee kan je behoorlijk goed spelen en is het spel een stuk leuker. Tot nu toe heb ik de eerste paar levels gewoon met deze combinatie redelijk goed kunnen spelen. Helaas is de Samsung geen multi-touch dus de combinaties van toetsen die soms nodig zijn, moet je snel achter elkaar doen ipv tegelijk.

    Je blijft wel een beetje het gevoel houden dat het 'behelpen' is vergeleken met het echte PSP spel, maar al met al is het een van de spellen die ik zeker vaker zal spelen, in tegenstelling tot een hoop andere spellen op de Pixon.

    Voor LocoRoco fans smaakt het een beetje naar surrogaat, maar het misstaat niet. En voor hen die het spel nog nooit hebben gespeeld is het zeker een aanrader voor op je mobieltje!

    (Kijk, /dit/ was nou een review!)

    1. Dominick -

      Ik denk dat je pagina twee, drie en vier gemist hebt 😉

      Het gaat hier trouwens om de Symbian versie, die enigszins verschilt met die van de Pixon:)

Meld je aan voor onze nieuwsbrief!

Contact met ons?

  • Qontent Matters
  • Czaar Peterstraat 159
  • 1018 PJ Amsterdam

Volg ons via